matagal nang tanga...laging mali...hindi ako yung tipong taong makakacomfort sayo pag hiningi mo...hindi ako yung kayang sumunod o maisip ka o kung ano man. sabi nga ng isang matalik na kaibigan, wala raw akong puso. pero sino bang magkakaroon ng puso kung ganon ang pamilya mo? mahal ko sila, tangina, oo, kahit wala akong puso, mahal ko sila. Yung wala ka lang magagawa kasi nandiyan eh. Ako daw yung laging self-seeking, gusto ko lang isipin na hindi ako ganoon ka sacrificial. Sasagipin ko ang sarili ko kasi kelangan eh, ayoko bumagsak tulad nilang lahat. Ayoko bumagsak kasi inaasahan din naman nila akong di ako bumagsak. Kaya sige lang lipad, pahinga sandali tapos lilipad nanaman. Nakakapagod, hindi lang siguro nila alam yon. Yung tipong ikaw ang nasa dulo, wala nang pag-asa, tapos aasahan ka. Oo, wala akong puso, hindi ba yon naman ang nais nyo? Na matuwa lang sa kung anong gusto niyo, at hayaan ko nalang ang sarili ko... Tangina, ayaw ko nang mangyare yon. Plastikan nalang, lagi na...Nakakapagod...Pero kahit ganito, mahal ko parin sila, pucha, pamilya eh.

Minsan naisip ko kung may patutunguhan ba ako sa buhay dahil sa kung anu-ano nalang ang ginagawa nila sa buhay ko. Kung noon, sige na lang ng sige, tanggap nalang tanggap, parang ngayon, ayaw ko na. ewan. ewan. ewan.

suko na talaga ako, sabagay, hindi naman importante sa kanila, di na naman nila ako maaasahan. sabi nga kasi, makasarili daw ako.

cge, paalam.